Naprawdę dobry zielony koktajl

Jego pierwsza zaleta jest prosta: pozwala wypić porcję zielonych warzyw, których rzadko zjadłoby się w takiej postaci. Szklanka surowego szpinaku w napoju to cała porcja połknięta bez zastanowienia, razem z błonnikiem — w odróżnieniu od soku z sokowirówki koktajl zachowuje całą roślinę. Dochodzi do tego witamina C z cytrusów i ananasa oraz sycący charakter siemienia lnianego. Punkt uwagi to cukier: trzy daktyle plus dwa banany plus pomarańcza to dużo owoców jak na jedną szklankę. Lepiej zrobić z tego śniadanie niż napój do posiłku.

Wszystko zależy od oczekiwanego efektu. Woda pozostaje najbardziej neutralną bazą, taką, która pozwala owocom wybrzmieć bez żadnych dodatków. Sok cytrusowy, jak tutaj, wnosi kwasowość i cukier: pomaga przemycić zielone warzywa, ale liczy się w bilansie szklanki. Napoje roślinne — migdałowy, owsiany, kokosowy — dają kremowość i trochę tłuszczu, co spowalnia przyswajanie cukrów i przedłuża sytość. Woda kokosowa wreszcie wnosi minerały i lekką słodycz. Licz 150–250 ml na dużą szklankę, dodając stopniowo, a nie od razu.

Złota zasada brzmi: ostrożnie. Pół łyżeczki w zupełności wystarczy na szklankę, a cała łyżeczka zdominuje wszystko. Jej morski smak dobrze współgra z kwasowością — ananasem, cytryną, pomarańczą — a znacznie gorzej z czerwonymi owocami, które brązowieją. Dodaj ją pod koniec miksowania, na kilka sekund, żeby blender nie ogrzał masy. I podawaj natychmiast: spirulina szybko się utlenia, a intensywna zieleń pierwszej chwili po pół godzinie staje się matowa.

Rano albo na początku dnia, raczej nie wieczorem: u wielu osób spirulina działa dość pobudzająco. Inny przydatny punkt odniesienia to łączenie jej ze źródłem witaminy C — tu pomarańcza i ananas sprawdzają się doskonale — bo ta witamina poprawia przyswajanie zawartego w niej żelaza roślinnego. Wreszcie, jeśli dopiero zaczynasz, wprowadzaj ją małymi ilościami przez kilka dni: zbyt gwałtowny start bywa przyczyną dolegliwości trawiennych, które wcale nie są nieuniknione.