Balletjes van pompoenpitten, zonnebloempitten en rozijnen

Gepeld kunt u ze zo eten, zonder enige voorbereiding, bij de handvol als tussendoortje of gestrooid over een salade, een soep of een ontbijtbowl. Ze laten zich ook heel goed mixen, tot pesto, broodbeleg of de basis voor balletjes zoals deze. Als u ze moeilijk verteert, laat ze dan enkele uren in water weken en giet ze af voor gebruik. Omdat ze rijk zijn aan vet, worden ze na verloop van tijd ranzig: bewaar ze in een gesloten pot, op een koele plek en uit het licht.

Hun grootste nadeel is hun concentratie: bij het drogen verliest de druif haar water en houdt ze haar suikers, waardoor rozijnen aanzienlijk zoeter en calorierijker zijn dan verse druiven, in een veel kleiner volume. Ze blijven ook aan de tanden plakken, wat niet ideaal is voor de mondhygiëne. Tot slot worden sommige rozijnen uit de winkel met sulfiet behandeld om hun lichte kleur te behouden: lees het etiket als u gevoelig bent. In kleine hoeveelheden, in een snack als deze, blijven ze een eenvoudige manier om te zoeten zonder toegevoegde suiker.

Ja, en dat geldt zelfs voor de meeste rauwe balletjes. Het bindmiddel komt dan van fijngemixt gedroogd fruit, zoals dadels, rozijnen, abrikozen of vijgen, dat van nature plakt, en het vet komt van gemalen pitten of noten. Dit recept is daar een goed voorbeeld van: geen pindakaas, geen noten, alleen pompoenpitten, zonnebloempitten en rozijnen. Voor een smeuïgere versie kan een lepel sesam- of zonnebloempasta de pindakaas vervangen.