Glinka zielona montmorillonite: jak ją wybrać i stosować z rozwagą
Rozrobiona w miseczce z wodą glinka zielona montmorillonite pęcznieje jak gąbka: to smektyt, glina warstwowa, która zatrzymuje jony na swojej powierzchni, wybierana ze względu na konsystencję i stosowana w maseczkach lub okładach na skórę; w przypadku picia żadne oświadczenie zdrowotne nie jest dozwolone. W Biovie oparliśmy tę stronę na opublikowanych źródłach, od czasopism naukowych po komunikaty ANSM.
17 września ktoś zadał nam bardzo proste pytanie: którą glinkę zieloną wybrać? Z biegiem lat zapominamy o podstawowych pytaniach, a szkoda, bo to często te najcenniejsze. Na to nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Wpisz je w Google: pierwsze strony to karty sklepowe, na których glinka jest „oczyszczająca" albo „remineralizująca", bez źródła i bez wskazanego autora. Wolę zacząć od początku, od tego, czym naprawdę jest montmorylonit.
Czym jest glinka zielona montmorillonite?
Dla agronoma glina to przede wszystkim sprawa gleby, na długo zanim stanie się sprawą łazienki. Jako inżynier ISTOM z wykształcenia spotykam ją od 2007 roku w Biovie w bardziej domowej postaci: to proszek, który rozrabia się w miseczce. Glina to stos mineralnych warstw tak cienkich, że nie widać ich ani gołym okiem, ani przez lupę. W glince zielonej montmorillonite, która należy do rodziny smektytów, woda wsuwa się między te warstwy. I glinka pęcznieje (Moraes i wsp., 2017).
Wyobraź sobie ciasto francuskie, w którym każda warstwa potrafi wchłaniać wodę i przyjmować na swoich powierzchniach maleńkich pasażerów o ładunku elektrycznym, czyli jony. Specjaliści nazywają to kationową pojemnością wymienną: powierzchnia warstw zatrzymuje jony i może je wymieniać z otaczającym ją środowiskiem. Im większa powierzchnia, tym więcej miejsc w pokładzie.
Dla kosmetyki przegląd Moraesa i jego współpracowników wymienia cztery właściwości: powierzchnię właściwą, tę słynną pojemność wymienną, reologię (czyli to, jak pasta się rozsmarowuje i schnie, co odróżnia przyjemną maseczkę od gipsu, który pęka) oraz wielkość cząstek. To właściwości fizyczne, mierzalne, które można porównywać między glinkami. Żadne cudowne moce, tylko pomiary.
Nazwa pochodzi od Montmorillon w departamencie Vienne, gdzie tę glinę opisano, a ta, którą proponujemy w Biovie, pochodzi z Mont Ventoux i nie jest ogrzewana. „Nieogrzewana" znaczy po prostu, że nie przeszła przemysłowej obróbki cieplnej. Nic więcej, nic mniej. Zaznaczam to, bo takie określenia szybko zaczynają brzmieć jak obietnica na saszetce, a obietnicą nie są.
Montmorylonit, illit, rassal: którą glinkę wybrać?
Montmorylonit i illit to dwie zielone gliny warstwowe. Montmorylonit, czyli smektyt, mocno pęcznieje w wodzie i zatrzymuje więcej jonów; illit pęcznieje niewiele. Wybór zależy od pożądanej konsystencji i od typu skóry; żadna z nich nie ma „mocy" większej od drugiej (Moraes i wsp., 2017).
Pułapką jest kolor. „Glinka zielona" to w gruncie rzeczy odcień, trochę jak „czerwone wino" to kolor, a nie szczep: illit i montmorylonit to dwa gatunki mineralne o tej barwie. Stąd pytanie, które wraca w wyszukiwarkach bez końca: glinka zielona illit czy montmorillonite?
Krótko mówiąc, wszystko sprowadza się do zachowania w wodzie. Jeśli chcesz pasty, która pęcznieje i zatrzymuje dużo wody, montmorylonit jest logicznym wyborem; jeśli wolisz glinkę, która pęcznieje niewiele, zajrzyj do illitu.
Żadna z tych glinek nie jest „lepsza" w absolutnym sensie, a ostatnie słowo należy do Twojej skóry. Wyjaśnialiśmy już gdzie indziej, jak dobrać glinkę do typu skóry; a jeśli intryguje Cię rassal, marokańska glina tradycyjnie używana do pielęgnacji, przeczytaj w osobnym artykule o dobroczynnych właściwościach gliny rassal.
10,40 €
Powrót do sprzedaży: nowy termin w trakcie potwierdzania
Zastosowanie zewnętrzne glinki zielonej montmorillonite
W kosmetyce gliny wykorzystuje się ze względu na zdolność chłonięcia wody i tłuszczów oraz na konsystencję, dzięki której tworzy się pastę łatwą do nałożenia (Moraes i wsp., 2017). Zresztą nic nowego pod słońcem. Od dawna spotyka się je w lecznictwie uzdrowiskowym i medycynie estetycznej, w maseczkach i okładach, a tę praktykę specjaliści nazywają pelochoterapią (Carretero, 2002).
Na co dzień glinka zielona montmorillonite sprawdza się na dwa proste sposoby: w maseczce na twarz lub włosy albo w okładzie na skórę, wymieszana z wodą do uzyskania pasty. Jeśli interesuje Cię, jakie jest zielona glinka zastosowanie w praktyce, to właśnie te dwa. Świadomie trzymam się tych opisowych słów: stosowana w maseczce, nakładana w okładzie. Można mi zarzucić nieśmiałość. Ale słowa takie jak „oczyszcza" czy „leczy" nie mają miejsca przy glince kosmetycznej, a rezygnacja z nich w niczym jej nie szkodzi: nie trzeba jej przypisywać mocy, żeby była użyteczna.
w przypadku małego dziecka zajrzyj do artykułu o glince białej u niemowląt, który dotyczy wyłącznie glinki białej.
Glinka kosmetyczna pozostaje zabiegiem pielęgnacyjnym skóry: ból lub stan zapalny to sprawa porady lekarskiej.
Czy można pić glinkę zieloną montmorillonite? Co wiadomo, a czego nie wiadomo
No właśnie. To także jedno z najczęstszych pytań w wyszukiwarkach: glinka zielona montmorillonite do picia. Czy naprawdę można ją pić? W tym artykule przedstawiam nasze glinki wyłącznie do użytku zewnętrznego i nic z tego, co poniżej, nie jest zaleceniem kuracji. Co nie przeszkadza mi uczciwie powiedzieć, co mówią władze i badania.
Glina lecznicza i glina sprzedawana jako żywność: dwa różne statusy
We Francji kilka glin to leki, objęte nadzorem ANSM: diosmektyt, attapulgit, montmorylonit beidellitowy, kaolin. 28 lutego 2019 roku, w zaleceniu zaktualizowanym 16 marca 2021 roku, agencja poprosiła, by nie stosować ich już u dzieci poniżej 2. roku życia, z ostrożności, z powodu możliwej obecności śladów ołowiu pochodzących z samej gliny. Tak, z samej gliny: wracamy do gleby, zawsze i wszędzie.
ANSM wyjaśnia, że badanie u dorosłych leczonych przez 5 tygodni nie wykazało przenikania ołowiu do krwi i że agencja nie zna żadnego przypadku ołowicy związanego z tymi lekami. Jasno mówiąc, ostrożność dotyczy przede wszystkim najmłodszych, a agencja nie opisuje udowodnionego ryzyka u dorosłych. Diosmektyt nie jest zalecany kobietom w ciąży ani karmiącym, a pozostałe gliny lecznicze są zarezerwowane dla dorosłych.
Dwa statusy, dwa światy. Dla gliny sprzedawanej jako żywność lub jako produkt kosmetyczny nie jest dozwolone w Unii Europejskiej żadne oświadczenie zdrowotne, nawet gdy jest spożywana w ramach zróżnicowanej i zrównoważonej diety oraz zdrowego trybu życia.
Co pokazuje badanie przeprowadzone w Ghanie
Jednemu badaniu na ludziach warto się przyjrzeć, bo jest poważne. Przeprowadzono je w Ghanie wśród populacji silnie narażonej na aflatoksyny, toksyny wytwarzane przez pleśnie na zbożach i orzeszkach ziemnych. Było to badanie randomizowane, podwójnie ślepe, z placebo: ani uczestnicy, ani badacze nie wiedzieli, kto otrzymuje glinkę, dzięki czemu oczekiwanie efektu nie zniekształca wyniku.
Spośród 507 przebadanych osób 177 losowo przydzielono do placebo, 1,5 g albo 3 g dziennie przetworzonej wapniowej gliny montmorylonitowej przez 3 miesiące, a 162 doszły do końca (Afriyie-Gyawu i wsp., 2008). Żeby wyobrazić sobie liczebność, pomyśl o uniwersyteckiej auli: badanie o skromnej wielkości, tak zwana faza IIa.
Pod względem tolerancji zanotowano łagodne lub umiarkowane działania niepożądane (nudności, biegunka, zgaga, zawroty głowy) w około 0,5 % czasu osobowego, z porównywalną częstością w trzech grupach, łącznie z placebo. Innymi słowy: w skali wszystkich dni zsumowanych przez wszystkich uczestników te dolegliwości pozostały rzadkie i nie występowały częściej po glince niż po placebo.
Po 3 miesiącach krwiowe markery narażenia na aflatoksynę (addukty AFB1-albumina) były istotnie niższe w obu grupach otrzymujących glinkę, czyli z różnicą, której sam przypadek raczej nie tłumaczy; w moczu marker AFM1 spadł nawet o 58 % w wartości mediany w grupie 3 g (Wang i wsp., 2008). Czyli nieco ponad połowę mniej, i to tylko na wskaźniku narażenia. Witaminy A i E we krwi nie zmieniły się, a minerały pozostały stabilne, z wyjątkiem strontu, który wzrósł w grupie 3 g (Afriyie-Gyawu i wsp., 2008).
Oczywiście rozumiem, że można te wyniki czytać z entuzjazmem. To, czego badanie nie dowodzi, liczy się tak samo jak to, co pokazuje: dotyczy ono konkretnej, rafinowanej i kontrolowanej gliny, w populacji narażonej na aflatoksyny, i mierzy biologiczne markery narażenia, nie oceniając żadnej korzyści zdrowotnej. Nie mówi nic o zielonej glince ze sklepu, przyjmowanej „w kuracji", łyżką i na oko. To kierunek badań właściwy dla tego badania, a w żadnym razie oświadczenie zatwierdzone przez EFSA.
Dwa punkty czujności: metale i leki
Pierwszy punkt to metale. 23 marca 2016 roku FDA, amerykański organ sanitarny, poprosiła konsumentów, by nie używali gliny bentonitowej sprzedawanej w proszku, po stwierdzeniu w jej analizach podwyższonych poziomów ołowiu; nie potwierdzono wówczas żadnego przypadku zatrucia. Glina pozostaje minerałem pobranym z ziemi, z tym wszystkim, co ta ziemia zawiera. To ostrzeżenie dotyczyło konkretnego produktu i właśnie dlatego liczą się pochodzenie i badania.
Drugi punkt to leki. Przegląd Carretero przypomina, że gliny mogą zmieniać biodostępność leków przyjmowanych w tym samym czasie, czyli część leku, która rzeczywiście trafia do organizmu (Carretero, 2002). Wróć do ciasta francuskiego i jego miejsc w pokładzie: powierzchnia, która zatrzymuje cząsteczki, nie rozróżnia tego, co chcielibyśmy przepuścić, od reszty.
Przed użyciem wewnętrznym zapytaj o zdanie lekarza lub farmaceuty, zwłaszcza w trakcie leczenia, w ciąży albo gdy chodzi o dziecko. Dla perspektywy historycznej możesz przeczytać z dystansem nasz starszy artykuł wypić swoją wagę w glinie w ciągu życia.
Jak dobrze wybrać glinkę zieloną montmorillonite: czytanie etykiety
Na saszetce z glinką wciąż wracają te same słowa i mówią rzeczy dokładne, często skromniejsze, niż się sądzi. Etykietę gliny czyta się jak kartę techniczną: każde określenie opisuje proces, a nie zaletę.
„Surfine" i „ultra-ventilée" oznaczają jedno i drugie stopień rozdrobnienia i przesiania proszku, nic więcej.
Nieogrzewana oznacza bez obróbki cieplnej.
Pochodzenie wskazuje złoże, z którego glinę wydobyto.
Glinka zielona montmorillonite typu surfine jest po prostu zmielona i przesiana drobniej niż inna. To kwestia przemiału, jak w przypadku mąki. Żadnej magii.
Często to powtarzam, trochę brutalnie: dziś ignorancja jest wyborem. Zapytaj o pochodzenie gliny i, jeśli rozważasz użycie wewnętrzne z pracownikiem ochrony zdrowia, o dostępność badań na metale ciężkie. Dwa proste pytania, a odpowiedź wiele mówi o tym, jak produkt jest nadzorowany.
W Biovie nasz montmorylonit pochodzi z Mont Ventoux i nie jest ogrzewany; jeśli szukasz raczej gliny, która pęcznieje niewiele, nasza glinka illite nieogrzewana będzie w sam raz, a glinka rassal i glinka Morélie uzupełniają gamę. Niezależnie od glinki pierwszy gest jest ten sam: łyżka proszku, trochę wody w miseczce i próba na małym fragmencie skóry.
Karty sklepowe pewnie jeszcze długo nie znikną z pierwszych stron Google. Trudno. Każdy czytelnik, który wie, co znaczą „smektyt" czy „nieogrzewana", ciągnie rynek w stronę większej jasności, a to dobra wiadomość także dla samej glinki. A jeśli jakieś określenie na saszetce Cię zastanawia, napisz do nas!
Biovie współpracuje z najlepszymi pozyskiwaczami glinki, by zapewnić Ci doskonały zamiennik produktów do skóry i włosów, których używasz na co dzień, 5
produktów
Jakie są dobroczynne właściwości glinki zielonej montmorillonite?
Jej atuty są przede wszystkim fizyczne: w kosmetyce montmorylonit wykorzystuje się ze względu na zdolność chłonięcia wody i tłuszczów oraz na konsystencję, która tworzy pastę łatwą do nałożenia w maseczce lub okładzie. Dla gliny spożywanej nie jest dozwolone żadne oświadczenie zdrowotne, a glina nie zastępuje porady lekarskiej.
Jaka jest różnica między glinką zieloną, illitem a montmorylonitem?
„Glinka zielona" oznacza kolor, wspólny dla kilku gatunków mineralnych: illit i montmorylonit to dwie zielone gliny warstwowe. Montmorylonit, czyli smektyt, mocno pęcznieje w wodzie i zatrzymuje więcej jonów na swojej powierzchni; illit pęcznieje niewiele. Wybór zależy od pożądanej konsystencji i typu skóry.
Jak stosować glinkę zieloną montmorillonite?
Stosuje się ją w maseczce lub okładzie na skórę, wymieszaną z wodą do uzyskania pasty, po próbie na małym fragmencie skóry, a następnie spłukuje wodą. Proporcje i połączenia znajdziesz w naszych przepisach na maseczki z glinki zielonej, zebranych w osobnym artykule na blogu Biovie.
Czy glinka zielona ma działanie przeciwzapalne?
Żadne takie oświadczenie nie jest dozwolone dla glinki zielonej, niezależnie od tego, czy chodzi o użytek zewnętrzny, czy wewnętrzny. Glinkę stosuje się w okładzie jako zabieg kosmetyczny, ze względu na konsystencję i zdolność chłonięcia; ból lub stan zapalny to sprawa porady lekarskiej i należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Czy można pić glinkę zieloną montmorillonite?
Nic nie pozwala tego zalecić: dla gliny spożywanej nie jest dozwolone żadne oświadczenie zdrowotne, nawet w ramach zróżnicowanej i zrównoważonej diety oraz zdrowego trybu życia. Badanie w Ghanie dotyczyło konkretnej, rafinowanej gliny, a ANSM ogranicza gliny lecznicze w zależności od wieku: przed jakimkolwiek użyciem wewnętrznym zapytaj o zdanie lekarza lub farmaceuty.
Co oznaczają „surfine" i „ultra-ventilée"?
Te dwa określenia opisują stopień rozdrobnienia proszku: „surfine" i „ultra-ventilée" odsyłają do mielenia i przesiewania, które dają cząstki mniej lub bardziej drobne. Nie mówią nic o szczególnej skuteczności; żeby dobrze wybrać, patrz także na pochodzenie złoża i ewentualne określenie „nieogrzewana".
Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią porady medycznej. Przed jakąkolwiek zmianą diety lub suplementacji skonsultuj się z pracownikiem ochrony zdrowia.
