Wodór cząsteczkowy (H₂) to najmniejsza istniejąca cząsteczka. Od 2007 roku poświęcono mu ponad 3000 publikacji naukowych. Jako założyciel Biovie od 2007 roku i inżynier z wykształcenia ISTOM (agronomia tropikalna), spędziłem kilka lat na czytaniu na ten temat. Oto, co wiadomo, co pozostaje do wykazania i jak odnaleźć się wśród urządzeń.
Aby jednak zrozumieć dlaczego, trzeba najpierw cofnąć się do prawdziwej historii. Historii, która zaczyna się w opuszczonej kopalni, w sercu Niemiec.
Odkrycie w Nordenau: historia opuszczonej kopalni
W 1992 roku w Sauerlandzie, pagórkowatym regionie północno-zachodnich Niemiec, dawny właściciel kopalni łupków zauważa, że woda sącząca się ze skalnych ścian jego kopalni w Nordenau przyciąga coraz więcej odwiedzających. Poczta pantoflowa działa, najpierw powoli, a potem bardzo szybko.
W ciągu kilku lat tysiące osób przemierzają Europę, aby pić tę wodę.
Pozostawało zrozumieć, co ta woda ma w sobie szczególnego. Minerały? Nie, analiza wykazała pod tym względem wodę stosunkowo zwyczajną. pH? Nieznacznie się nie różniło. Temperatura? Również nie.
To prof. Sanetaka Shirahata z Uniwersytetu Kyushu w Japonii zainteresuje się jej składem i tym samym otworzy dziedzinę badań, która od tego czasu nieustannie się rozwija.
Co profesor Shirahata znalazł w wodzie
Już w 1997 roku Shirahata publikuje artykuł w Biochemical and Biophysical Research Communications o wodzie zredukowanej, w tym wodzie z Nordenau, oraz o zawartym w niej wodorze.
Analizując wodę z Nordenau, jego zespół mierzy stężenie od 200 do 300 części na miliard (ppb) rozpuszczonego wodoru cząsteczkowego, czyli około 0,08 ppm. To od 200 do 300 razy więcej niż w zwykłej wodzie z kranu . Inne znane źródła, jak Tlacote w Meksyku czy Hita Tenryosui w Japonii, również zawierają rozpuszczony wodór cząsteczkowy.
To, co wyróżniało tę wodę, to nie były minerały. Była to maleńka cząsteczka, rozpuszczona w wodzie, której nikt nie pomyślał szukać.
Tak to bywa. Czasem najprostsze odpowiedzi znajduje się na końcu.
Wodór cząsteczkowy od strony chemii
H₂ to najmniejsza istniejąca cząsteczka: dwa połączone atomy wodoru. Jest to gaz bez smaku i zapachu, który można rozpuścić w wodzie.
W laboratorium badacze analizują sposób, w jaki reaguje on z niektórymi bardzo reaktywnymi cząsteczkami, jak rodnik hydroksylowy (•OH). Ten temat jest przedmiotem badań; prace te nie pozwalają przypisać wodzie wodorowej wpływu na zdrowie.
Na jakim etapie są badania?
Nature Medicine, 2007: publikacja założycielska
W 2007 roku dr Shigeo Ohta i jego zespół publikują w Nature Medicine badanie dotyczące reaktywności wodoru cząsteczkowego, prowadzone na komórkach i zwierzętach laboratoryjnych. To ta publikacja zapoczątkowała nowoczesne badania na ten temat.
Przed 2007 rokiem publikacje Shirahaty położyły podwaliny. Po 2007 roku nastąpiła eksplozja: ponad 3000 badań w niespełna dwadzieścia lat.
Co pozostaje do wykazania
Wolę być w tej kwestii jasny. Tak, 3000 publikacji to ogromna liczba. Ale większość to badania in vitro lub na modelach zwierzęcych, a duże badania kliniczne na ludziach pozostają nieliczne. Prace te nie pozwalają dziś przypisać wodzie wodorowej wpływu na zdrowie i w Europie nie jest dla niej dozwolone żadne oświadczenie zdrowotne.
Co można powiedzieć: chemia wodoru cząsteczkowego jest dobrze znana. Reszta należy jeszcze do dziedziny badań.
Woda wodorowa w Japonii
W Japonii woda wodorowa jest powszechna: można ją znaleźć w supermarketach i na siłowniach.
A Francja? Dopiero zaczyna się o niej słyszeć.
Czy woda wodorowa jest niebezpieczna? Co należy wiedzieć
To pytanie wraca regularnie i jest uzasadnione. Woda wodorowa pozostaje wodą, w której rozpuszczono gaz. Jeśli mają Państwo problem zdrowotny lub stosują leczenie, należy zasięgnąć porady lekarza.
To powiedziawszy, trzeba wprowadzić niuanse. Woda wodorowa nie jest niebezpieczna. Ale zły aparat może być. Urządzenia z klasyczną elektrolizą (bez membrany) mogą wytwarzać niepożądane produkty uboczne: pozostałości chloru, ozon. Dlatego technologia SPE/PEM (membrana wymiany protonów, Solid Polymer Electrolysis) robi różnicę. Rozdziela gazy na anodzie i katodzie, zapewniając wodę wzbogaconą wyłącznie w H₂, bez produktów ubocznych.
A jeśli zastanawiają się Państwo nad jakością wody bazowej przed jej uwodorowaniem, dwa przydatne zasoby: nasz poradnik o mikroplastiku w wodzie pitnej oraz nasz praktyczny artykuł o tym, jak filtrować wodę z kranu. Bo uwodornianie zanieczyszczonej wody nie ma żadnego sensu.
Jak wybrać generator wody wodorowej: kryteria, które się liczą
Stężenie w ppb: dlaczego to kryterium nr 1
Nie wszystkie urządzenia są równe. A kryterium decydującym jest stężenie rozpuszczonego wodoru cząsteczkowego, mierzone w częściach na miliard (ppb).
Dla porównania: woda z Nordenau zawierała od 200 do 300 ppb.
Najlepsze certyfikowane modele domowe osiągają 5000 ppb, w trzy minuty, u Państwa w domu.
Technologia SPE/PEM a klasyczna elektroliza
Technologia SPE/PEM wykorzystuje membranę, która fizycznie oddziela wytwarzanie wodoru (strona katody) od potencjalnych produktów ubocznych (strona anody: tlen, chlor, ozon). Jest to jedyna technologia gwarantująca czystą wodę wodorową, bez pozostałości.
Uwaga: klasyczna elektroliza bez membrany miesza wszystko. Efekt: pije się może H₂, ale też rozpuszczony ozon i chlor. Niezupełnie to, o co chodzi. Aby zgłębić różnice między systemami uzdatniania wody, nasze porównanie dzbanek filtrujący czy osmoza odwrócona pomoże Państwu wybrać system filtracji.
Certyfikat i niezależna analiza: niepodlegające negocjacjom minimum
Poważny producent zleca niezależnemu laboratorium certyfikację stężenia H₂ swojego urządzenia. Należy prosić o wyniki analiz. Nie o liczby producenta, lecz o liczby osoby trzeciej.
W Biovie wybraliśmy urządzenie Mizora: certyfikowane przez H₂ Analytics na 5000 ppb, technologia SPE/PEM. Nie jest to najtańsze urządzenie na rynku.
W praktyce: jak włączyć wodę wodorową do codzienności
Ile pić dziennie? Nie ma ilości, do której należałoby dążyć: wodę wodorową pije się jak zwykłą wodę. Osobiście piję duży kubek 500 ml rano po przebudzeniu, potem drugi pod koniec przedpołudnia i trzeci na początku popołudnia.
Woda wodorowa naturalnie wpisuje się też w naszą kuchnię żywności żywej. Wraz z Aurélie używamy jej na co dzień, z naszymi algami i kiełkami. Każdego ranka, zaraz po wstaniu z łóżka, przygotowuję sobie domowy napój: plazma morska, rozcieńczona wodą wodorową przygotowaną za pomocą moich dwóch mizor (jedna do wody morskiej, druga do smoothie). Nie chodzi o szukanie cudownego produktu, lecz o zbudowanie spójnego zestawu praktyk.
