Poranny tonik z chlorellą

To najczęstszy sposób stosowania, także przez dłuższy czas, u osób zdrowych. Praktyczna zasada brzmi: zwiększać stopniowo. Zacznijcie od pół łyżeczki, jak tutaj, i zwiększajcie dawkę przez tydzień lub dwa, jeśli wszystko przebiega dobrze. Przejściowe dolegliwości trawienne — wzdęcia, przyspieszony pasaż jelitowy — zdarzają się często przy zbyt szybkim starcie i ustępują po zmniejszeniu dawki. W razie leczenia przeciwzakrzepowego, choroby autoimmunologicznej lub ciąży opinia specjalisty jest niezbędna, zanim uczynicie z tego nawyk.

To jedno z najpowszechniejszych skojarzeń w internecie, ale trzeba powiedzieć jasno: w Unii Europejskiej dla chlorelli nie jest dopuszczone żadne oświadczenie zdrowotne dotyczące wątroby, a dostępne badania pozostają zbyt ograniczone, by wyciągać wnioski. Bez ryzyka błędu można natomiast powiedzieć, że chlorella to mikroalga bogata w chlorofil, białko i minerały, która dobrze wpisuje się w urozmaiconą dietę. Poza tym lepiej zachować ostrożność wobec krążących obietnic „detoksu” i porozmawiać ze specjalistą, jeśli macie chorobę wątroby.

To pytanie wraca często, napędzane kilkoma pracami prowadzonymi głównie na zwierzętach lub in vitro, w których zaobserwowano wiązanie między ścianą komórkową chlorelli a niektórymi metalami. Do dziś wyniki te nie pozwalają na żaden wniosek przenoszalny na człowieka, a w Europie nie jest dopuszczone żadne oświadczenie tego typu. Ważna uwaga w drugą stronę: mikroalgi kumulują to, co zawiera ich podłoże hodowlane. Wybierzcie więc producenta, który publikuje swoje analizy metali ciężkich — to jedyne kryterium, na którym naprawdę można się oprzeć.