Faza 1 ; to reakcja alarmowa. W obliczu stresu organizm uwalnia hormony (adrenalinę i noradrenalinę) za pośrednictwem rdzenia nadnerczy. Zwiększają one częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze, rytm oddechowy i wywołują rozszerzenie naczyń krwionośnych mięśni. Wszystkie te zmiany mają na celu przygotowanie organizmu „do ucieczki lub walki”. W fazie 1 ; „stres powoduje wezwanie komórek odpornościowych na ich pozycje bojowe”. Jeśli sytuacja stresowa się utrzymuje, organizm wchodzi w fazę oporu, czyli fazę 2.
Faza 2 ; aktywuje się druga oś neurohormonalna, oś kortykotropowa, aby przygotować organizm na wydatki energetyczne, jakich będzie wymagała odpowiedź na stres. Wówczas wydzielane są nowe hormony, glikokortykoidy, które między innymi zwiększają poziom cukru we krwi, ale także hamują niektóre systemy zbędne w odpowiedzi na stres, jak układ odpornościowy.
Faza 3 ; to faza wyczerpania, gdy sytuacja stresowa nadal się przedłuża.
Nadmiernie pobudzone systemy neurohormonalne ulegają rozregulowaniu, a organizm jest zalewany hormonami aktywującymi, które stają się szkodliwe. Stres staje się przewlekły, gdy kortyzol pozostaje podwyższony po zakończeniu działania czynnika stresogennego. W ciągu kilku tygodni pojawiają się bóle (kolki, bóle głowy, bóle mięśni i stawów itp.), zaburzenia snu, apetytu i trawienia, lęk, zwiększona nerwowość, trudności z koncentracją
Przewlekły stres monopolizuje zapasy steroli lub tłuszczów na produkcję hormonów takich jak kortyzol, kortyzon, kortykosteron, aldosteron, kosztem steroidów takich jak testosteron. Stąd spadek libido, ale także aktywności intelektualnej o charakterze twórczym.
Gdy stan stresu staje się permanentny, mogą pojawić się poważniejsze zaburzenia zdrowia: zanik dendrytów neuronów przysadki. Wpływa to na pamięć werbalną oraz pamięć kontekstową (szczególnie kontekst emocjonalny).
Mogą pojawić się także inne konsekwencje, jak insulinooporność mogąca przekształcić się w cukrzycę, depresja, nadciśnienie tętnicze, śmiertelne zawały serca u niektórych predysponowanych osób, zaburzenia metabolizmu lipidów, anoreksja, bulimia, przyrost masy ciała, przedwczesne starzenie się, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, obniżenie odporności na infekcje, choroby autoimmunologiczne itp.
Ściana przewodu pokarmowego mieści około 70% komórek odpornościowych organizmu, a także 100 milionów neuronów rozmieszczonych na całej jego długości. To tłumaczy między innymi, jak emocje mogą zaburzać funkcje trawienne oraz sprawność układu odpornościowego.
Aby uniknąć wejścia w tę piekielną spiralę, która powoli, ale pewnie niszczy zdrowie, zaleca się unikanie zbyt stresujących sytuacji, a przede wszystkim nauczenie się, jak nimi zarządzać, gdy nie da się ich uniknąć. Zróżnicowana i zbilansowana dieta jest częścią dobrego stylu życia.
Jeśli chodzi o talerz, radzę po prostu zróżnicowaną dietę z warzywami, owocami, nasionami i orzechami. Należy unikać stosowania sztucznych stymulantów takich jak kofeina, herbata, alkohol czy też ogromne ilości cukru. To tylko pogarsza sytuację.
- Przy natychmiastowej agresji należy spróbować, w miarę możliwości, wykonać intensywny wysiłek (bieg w lesie, pływanie, jazda na rowerze itp.).
Wpływ stresu na układ trawienny
Stres może mieć różny charakter: żałoba, rozstanie, powtarzające się mikro-stresy życia codziennego itp…
.png)
- Stres rozregulowuje florę jelitową.
- Wydzieliny trawienne są zaburzane przez stres.
Dbajcie o siebie!
Grupa na Facebooku otwarta dla wszystkich, gdzie można go znaleźć: Naturopatia, higienizm i żywa żywność.
